استفاده از پلی استایرن انبساطی در پخت کیک شیفون

نواحی کریستالی که حاصل همراستایی منظم زنجیره های پلی اتیلن هستند، کریستالیت نامیده می شوند. این مناطق دارای نیروهای جاذبه بین مولکولی قوی هستند.

بلورها در پلی استایرن انبساطی که پیوندهای هیدروژنی تشکیل می دهند نیز وجود دارند. در هر مورد، این اثر تجمعی برهمکنش‌های فردی متعدد است که کریستالیت را تثبیت می‌کند و از این رو بر ویژگی پلیمر تأثیر می‌گذارد.

طبقه بندی پلی استایرن: سه نوع پلی استایرن وجود دارد: الاستومرها، پلاستیک ها و الیاف. الاستومرها پس از اعوجاج در یک فرآیند فیزیکی شکل اولیه خود را به دست می آورند.

زنجیرهای منفرد در الاستومرها مارپیچ هستند و می توان با کشش مواد طولانی تر شد. با این حال، پس از رها شدن تنش، مولکول ساختار پیچیده اولیه خود را از سر می گیرد.

پلی استایرن

لاستیک یک الاستومر است. این شامل واحدهای غیراشباع است که توسط اتم‌های کربن هیبرید شده sp3 جدا شده‌اند که به پلیمر انعطاف‌پذیری آن را می‌دهد.

پلاستیک ها پلی استایرن هستند که با سرد شدن سخت می شوند. پلاستیک هایی که هنگام گرم شدن نرم می شوند، ترموپلاستیک هستند و می توانند در حالت گرم قالب گیری شوند.

پلاستیک های ترموست را نمی توان با حرارت دادن نرم کرد  آنها “تنظیم” هستند. پلی اتیلن یک ترموپلاستیک است. پلاستیک های ترموست معمولا دارای زنجیره های گسترده ای هستند که به هم متصل می شوند.

الیاف ترموپلاستیک هایی هستند که می توانند به موادی شبیه الیاف طبیعی تبدیل شوند. یکی از روش‌های تولید الیاف، عبور مواد گرمانرم مذاب از منافذ ریز در قالب است که پس از آن مواد سخت می‌شوند. روش دوم گرمانرم حل شده در یک حلال فرار را از طریق منافذ ریز در قالب عبور می دهد و در طی این مدت حلال تبخیر می شود.

روش های پلیمریزاسیون: پلیمریزاسیون افزودنی افزودن متوالی مونومرهای آلکن به یکدیگر است. واکنش افزودن ممکن است از طریق واسطه های رادیکال، کاتیونی یا آنیونی رخ دهد.

پلیمریزاسیون تراکمی واکنشی است که دو گروه عاملی مانند یک الکل و یک اسید کربوکسیلیک را به هم می پیوندد و یک مولکول کوچک دوم مانند آب را تشکیل می دهد.

پلیمرهای افزودنی پلیمرهای رشد زنجیره ای هستند زیرا هر واسطه واحد مونومر دیگری را یکی یکی اضافه می کند.

پلیمرهای تراکمی پلیمرهای پله‌ای رشد هستند زیرا ممکن است متراکم بین دو زنجیره با وزن مولکولی کوچک‌تر رخ دهد. بنابراین، اتصال الیگومرها منجر به افزایش قابل توجه وزن مولکولی در یک مرحله می شود.

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.